Monthly Archive: Sierpień 2015

Zmiany skórne

Zmiany skórne

Zmiany skórne towarzyszą bardzo często układowym schorzeniom układu ruchu i obecność tych zmian pozwała nieraz z miejsca sprecyzować rozpoznanie. Mamy też na względzie szczególnie takie objawy, jak: łuszczyca skóry i paznokci, rumień guzowaty, rumień na twarzy i odsłoniętych częściach ciała przy toczniu rumieniowatym, obrzęk i fioletowe zabarwienie powiek górnych w zapaleniu skórno-mięśniowym, zmiany sklerodermiczne, keratoderma podeszew i nadżerkowe zapalenie skóry żołędzi w zespole Reitera, guzki podskórne w dnie i w reumatoidalnym zapaleniu stawów, rzadziej w guzkowym zapaleniu tętnic, karminowe zabarwienie skóry kłębów i opuszek palców w reumatoidalnym zapaleniu stawów, plamica w zespole Henocha-Schónleina. Zapalenie tęczówki szczególnie często towarzyszy zesztywniającemu zapaleniu stawów kręgosłupa, łuszczycowemu zapaleniu stawów, zespołowi Reitera, dziecięcej postaci reumatoidalnego zapalenia stawów. Wysychanie rogówek i spojówek jest objawem patognomonicznym zespołu Sjógrena, a zapalenie spojówek jest jednym z trzech głównych objawów zespołu Reitera. Z powyższego wynika jasno, jak wnikliwe i staranne powinno być badanie chorych z objawami ze strony układu ruchu.

Zespoly aigostroficzne

Zespoły aigostroficzne

Są to stany przebiegające z bólem okolicy stawów, obrzękiem, plamistą osteoporozą, zmianami troficznymi skóry — z tendencją do powstawania trwałych przykurczów. Przyczyna ich powstawania jest niedostatecznie wyjaśniona. Uważa się, że chodzi o odcinkowe podrażnienie układu sympatycznego. Najbardziej poznany i stosunkowo najczęstszy jest zespół bark—ręka, znacznie rzadszy jest zespół bolesnej odruchowej osteoporozy stopy. Spośród czynników usposabiających wymienia się: uraz, nawet niewielki, leczony długotrwałym unieruchomieniem, choroby układu nerwowego ośrodkowego i obwodowego, długotrwałe leczenie przeciwprątkowe i leczenie barbituranami. W algodystrofii kończyny górnej dużą rolę usposabiającą przypisuje się przebyciu zawału serca i przebyciu zapalenia płuc i opłucnej. Wydaje się, że choroba rozwija się częściej u alkoholików, u chorych na cukrzycę lub padaczkę. W zespole bark—ręka odróżnia się okres „obrzękowy”, trwający od paru tygodni do kilku miesięcy, i okres późny — zanikowy. Okres pierwszy cechują 4 objawy, ból i związane z tym ograniczenie ruchów; rozlany obrzęk ręki, przechodzący na przedramię; zaczerwienienie skóry na ręce i potliwość; sztywność stawowo-mięśniowa, utrudniająca zaciskanie i rozwieranie dłoni. Chorobie nie towarzyszą: gorączka, przyspieszenie opadania krwinek, powiększenie węzłów chłonnych, objawy neurologiczne. W stawie barkowym objawy mogą być różnie nasilone: od umiarkowanej bolesności przy ruchach aż do zupełnego unieruchomienia. Radiologicznie stwierdza się w kościach osteoporozę, częściej plamistą, rzadziej jednorodną. Kontur .kości jest zawsze całkowicie zachowany.

Zespól niedokrwienia jelit

Zespól niedokrwienia jelit

Jelito cienkie zaopatrywane jest w krew głównie przez tętnicę krezkową górną, która wspomagana jest licznymi anastomozami odchodzącymi od gałęzi tętnicy trzewnej i tętnicy krezkowej dolnej. Rozgałęzienia tych tętnic cechuje silnie rozwinięte usieciowanie, zapewniające ukrwienie nawet w razie niedrożności pojedynczych gałęzi. Niedokrwienie jelit zależy nie tylko od. zmian lokalnych w poszczególnych tętnicach, ale i od zmian hemodynamiki w krążeniu dużym oraz od mikrokrążenia jelitowego. Niedokrwienie może być ostre i przewlekłe. Niedokrwienie ostre wywołane zamknięciem tętnicy powstać może z powodu zmian zakrzepowych w miażdżycowych naczyniach, tętniaka rozwarstwiającego aorty brzusznej lub zatoru. Możliwe jest też z powodu zmian zakrzepowych w żyłach krezkowych. Dużą rolę oprócz miażdżycy może tu odgrywać niedomoga krążenia, napad arytmii, ostra hipowolemia, zapaść, czynniki zwiększające krzepliwość krwi, np. leki diuretyczne i upośledzenie samego krążenia w błonie śluzowej. Podobnie jak w krążeniu wieńcowym, zatkaniu tętnicy krezkowej może towarzyszyć obraz kliniczny bardzo różnorodny: od gwałtownych i dramatycznych do bardzo nikłych objawów. Choroba zwykle objawia się nagłym silnym bólem kurczowym, nie umiejscowionym, biegunką, często krwawą. W ciągu kilku godzin bóle łagodnieją, ale w dysproporcji do tego stan chorego pogarsza się aż do zapaści, podnosi się temperatura, brzuch jest wzdęty.

Zawiść

Zawiść

Zawiść występuje w największym nasileniu między trzecim a czwartym rokiem życia. Statystyki wykazują, że dwie trzecie zawistnych dzieci to dziewczynki. Bardziej zawistne są jednostki o wysokiej inteligencji. Najsilniejszą zawiść budzi rodzeństwo wtedy, gdy różnica wieku wynosi od półtora roku do trzech i pół lat. Najstarsze dziecko w rodzinie częściej przeżywa uczucie zawiści niż młodsze rodzeństwo. To ono było niegdyś w centrum uwagi. Młodsze dzieci są bardziej skłonne dzielić się z innymi miłością rodziców. Trzeba jednak zaznaczyć, że uczucie zawiści nie zawsze powstaje — nie jest to regułą nawet w przypadku najstarszego dziecka. Istnieje rozpowszechniony pogląd, że takiej postawie dziecka wobec nowo narodzonego brata lub siostry można zapobiec, jeśli się dziecko odpowiednio na to wydarzenie przygotuje. Badania jednak wykazują, że owo przygotowanie nie zawsze jest czynnikiem eliminującym zawiść. Wiele małych dzieci odczuwa zawiść również wobec innych członków rodziny. Ponieważ dziecko stale przebywa z matką, dochodzi do przekonania, że należy ona wyłącznie do niego. Z tego powodu zaczyna gniewać się na nią za jej uczucia do ojca, który tym samym staje się obiektem zawiści. Czasami młodsze dziecko czuje się urażone tym, że starsze rodzeństwo ma określone przywileje. Zaczyna być zazdrosne, zwłaszcza jeśli rodzice dokuczają mu, porównując z dzieckiem starszym.

Zaparcia stolca

Zaparcia stolca

Zaparcia stolca pojawiają się na skutek wolnego przechodzenia kału przez jelita albo długiego zalegania stolca w odbytnicy. Przyczyn zaparć jest wiele, np.: wrodzone wady rozwojowe w przewodzie pokarmowym, zmiany nowotworowe zlokalizowane w/jelicie grubym powodujące ucisk na jelita, zwiotczenie ścian jamy brzusznej, zaburzenia nerwowe, stałe zażywanie środków przeczyszczających, stany zapalne w jamie otrzewnej, niedoczynność tarczycy, stany nieprzytomności, przewlekłe zapalenie trzustki, zatrucia – lekami, wilczą jagodą lub ołowiem, a także częste wadliwe odżywianie się. Powstawaniu zaparć sprzyja również palenie papierosów. Często u ludzi w starszym wieku zaparcia są następstwem zmniejszonej ruchliwości i zmian zanikowych w jelicie. Sam akt wypróżniania się bywa często przyczyną przewlekłych zaparć: długie przesiadywanie z gazetą łub książką sprzyja rozleniwieniu mięśni biorących udział w wypróżnianiu. Dochodzi wówczas do powstawania zaparć nawykowych. Przewlekłe zaparcia doprowadzają do następujących dolegliwości: utraty apetytu, uczucia ciężaru w brzuchu, uczucia niesmaku w jamie ustnej, bólów głowy, przygnębienia. „Czasami może pojawiać się na języku biały nalot.