Monthly Archive: Sierpień 2015

Zapalenie wyrostka

Zapalenie wyrostka

Ostra postać zaczyna się nagle bólami szybko nasilającymi się, mdłościami lub wymiotami, gorączką. Znamienna jest bolesność w punkcie Mac Burneya, wcześnie występuje obrona mięśniowa. Pomocna jest różnica temperatur przekraczająca V2 stopnia pomiędzy pachą a odbytnicą. Nie wolno zaniedbać badania per rectum i ginekologicznego; duże trudności sprawić może przemieszczenie wyrostka, który może sięgać aż na lewą stronę jamy brzusznej, wysoko pod wątrobę lub głęboko do miednicy małej. Właśnie z tych względów rozpoznanie zapalenia wyrostka może być bardzo trudne. Ważne jest badanie moczu i leukocytoza. Ostre przypadki trafiają najczęściej do chirurga. Zbyt wczesne stosowanie antybiotyków jest tu niewskazane, gdyż w sposób groźny tłumić mogą one objawy, podobnie jak morfina przy niedrożności. Właściwe jest leczenie chirurgiczne. Przewlekłe zapalenie wyrostka robaczkowego bywa jeszcze trudniejsze do rozpoznania. U kobiet najczęściej mylone jest z chorobami kobiecymi. Apendektornia w przypadkach przewlekłych należała dawniej do najczęstszych zabiegów chirurgicznych. Właśnie z powodu bardzo dużego odsetka pomyłek i niepowodzeń dzisiaj jest raczej przez chirurgów unikana. Poparcie dla rozpoznania wnosi badanie rentgenowskie, jeśli wykazuje niewypełnianie się lub fragmentaryczne wypełnianie wyrostka lub jego bierną nieprzesuwalność.

Zapalenie stawów w przebiegu gorączki

Zapalenie stawów w przebiegu gorączki

Pierwszy rzut gorączki reumatycznej (g.r.) występuje w 99% przypadków między 4 a 30 rokiem życia, przy czym największy odsetek zachorowań przypada na wiek 6—18 lat. Po 30 roku życia pierwszy rzut zapalenia stawów praktycznie nie występuje (< l%). Nawroty zapalenia stawów w g.r. zdarzają się przeważnie w 5 pierwszych latach, licząc od początku choroby. Z reguły w g.r. pierwszym stawem, który ulega procesowi zapalnemu jest kolano, staw skokowy, nadgarstek, staw barkowy, staw łokciowy. Nie jest to g.r., jeśli ból lub obrzęk pojawia się najpierw w drobnych stawach rąk, stóp lub w stawie biodrowym. W rozwiniętym okresie choroby zajęte jednak mogą być nawet wszystkie stawy. Zapalenie stawów w g.r. cechuje zmienność lokalizacji i nasilenia niemal z dnia na dzień. Jeśli zapalenie stawów utrzymuje się monotonnie w jednym lub w dwóch stawach przez kilka tygodni — przemawia to przeciw rozpoznaniu g.r.. Zapalenie stawów w przebiegu g.r. ustępuje nawet bez leczenia przed upływem 6 tygodni. Jeśli zapalenie stawów utrzymuje się dłużej niż 2 miesiące, to należy zrewidować rozpoznanie. Tak samo nie można pozostać przy rozpoznaniu g.r., jeśli pojawią się zmiany w obrazie rentgenowskim lub wytworzą się zniekształcenia.

Zapalenie stawów przy zarazkach

Zapalenie stawów przy zarazkach

Zakażenie stawu może nastąpić z zewnątrz przy jego zranieniu lub przy nakłuciu, może również nastąpić przeniknięcie zarazków z sąsiedztwa, najczęściej z zakażonej nasady kostnej. Najczęstsze są jednak zakażenia krwiopochodne. Rozróżniamy zakażenia ostre i przewlekłe. Do zakażeń ostrych zaliczamy zapalenie wywołane najczęściej gronkowcem koagulazododatnim i innymi drobnoustrojami ropotwóczymi (paciorkowce, pneumokoki, enterokoki. Pseudomonas aeruginosa itd.). Choroba rozpoczyna się najczęściej ostro dreszczami, hektyczną gorączką, silnym bólem, obrzękiem stawu, jego nadmiernym ociepleniem. Laboratoryjnie stwierdza się przeważnie wysoki OB i leukocytozę, z krwi można wyhodować drobnoustrój. Nakłucie stawu wykazuje obecność ropy i dużej liczby drobnoustrojów. Niekiedy u osób chorujących latami na r.z.s. dochodzi do zakażenia stawu gronkowcem i wówczas pojawia się pozornie nie wyjaśniona zwyżka ciepłoty i ogólny stan chorego szybko pogarsza się. W razie podejrzenia ropnego zapalenia stawu należy nakłuć staw, stwierdzić rodzaj zarazka i ustalić jego wrażliwość na antybiotyki. Natychmiast rozpoczynamy leczenie odpowiednimi antybiotykami. Wobec częstej niewrażliwości na zwykłe antybiotyki zachodzi potrzeba stosowania cefalotyny, amikacyny lub gentamycyny. Przy pierwszym nakłuciu należy staw możliwie dokładnie opróżnić z ropy. Leczenie chirurgiczne zaleca się w razie nieskuteczności leczenia antybiotykami. Opóźnienie rozpoczęcia leczenia lub jego wczesne zaprzestanie, poza zagrożeniem życia, stwarza warunki do nieodwracalnego zniszczenia chrząstek stawowych.

Zapalenie otrzewnej

Zapalenie otrzewnej

Zapalenie otrzewnej może być rozlane lub ograniczone, wysiękowe lub suche, ostre lub przewlekłe. Poszczególne postacie zapalenia otrzewnej wykazują różne obrazy kliniczne w zależności zarówno od przyczyn, które je wywołały, jak i ze względu na różny charakter wysięku, który może zawierać mniej lub więcej włóknika, granulocytów lub limfocytów, odznaczać się większą lub niniejszą skłonnością do wytwarzania zlepów, może zawierać żółć, ropę, krew, kał, powietrze itd. Najczęstszą przyczyną ostrego rozlanego zapalenia otrzewnej jest zakażenie pałeczką okrężnicy (paciorkowcami, enterokokami, gronkowcami, dwoinkami rzeżączki lub zapalenia płuc, odmieńcem i in.). Częste są również zakażenia mieszane. Drobnoustroje stanowiące najczęstszy czynnik etiologiczny zapalenia otrzewnej najczęściej dostają się do jamy otrzewnowej albo na skutek urazu, albo perforacji zapalnej lub zgorzelinowej. Punkt wyjścia stanowi zwykle przewód pokarmowy. Tu należy też zaliczyć zapalenie otrzewnej wywodzące się np. z zapalenia wyrostka robaczkowego lub z chorób dróg żółciowych i wątroby lub z przebicia wrzodu trawiennego. Innym punktem wyjścia, bardzo częstym u kobiet, są narządy rodne, w szczególności zapalenie przydatków, oraz układ moczowy. Do rzadszych dróg rozwoju ostrego zapalenia otrzewnej należy przejście procesu zapalnego z klatki piersiowej (np. zapalenie opłucnej lub osierdzia) oraz wysiew hematogenny.

Zapalenie jelita grubego

Zapalenie jelita grubego

Obie podane w tytule nazwy łacińskie są usprawiedliwione obecnością wrzodów i krwotoczności. Nazwa colitis ulcerosa jest powszechniej używana, ta druga wydaje się jednak słuszniejsza, gdyż kruchość błony śluzowej i krwotoczność wyprzedzają zwykle pojawienie się wrzodów i zostają po ich wygojeniu, a w najlżejszych formach choroby stanowić mogą jedyne widoczne zmiany. Przyczyny choroby są zupełnie nieznane. Od dawna wysuwane są koncepcje infekcji: dużą role przypisuje się alergii, której inne objawy występują u tych chorych bardzo często. Uważa się tę chorobę za psychosomatyczną, gdyż rzeczywiście niezwykle często chorzy ci wykazują zaburzenia psychonerwicowe i psychotyczne. Wiele uwagi poświęcono ostatnio koncepcji autoimmunologicznej genezy, jednak bez zdobycia przekonujących dowodów. Atakowi enzymów lizosomalnych, które występują masowo w jelicie chorym przypisać można by efekty zapalnowrzodowe, ale trudno krwotoczność. Wlew doodbytniczy wykazuje brak haustracji na sztywnych obrysach jelita; brzeżnie zauważyć można drobne naddatki cieniowe owrzodzeń, niekiedy zmiany przerostowe błony śluzowej i polipy. Jest to rutynowa metoda badania informująca nas o stopniu i rozległości zmian.