Choroby układu granulocylowego

Komórkami funkcjonalnymi są granulocyty obojętnochłonne, kwasochłonne i zasadochłonne, których nazwa wywodzi się od rodzaju ziarnistości. Granulocyty obojętnochłonne (neutrofile) mają średnicę 10—15 u.m. Jądro ich składa się z 2—4 segmentów połączonych przewężeniami. Cytoplazma zawiera kilkaset azurofilnych ziarnistości, odpowiadających przeważnie lizosomom i zawierających enzymy istotne dla fagocytowania. Granulocyty mają zdolność tworzenia wypustek i przelewania cytoplazmy, wykazują też szybki ruch postępowy w kierunku polisacharydów bakteryjnych, kompleksów antygen—przeciwciało itp. (chemotaksja). Zdolność do fagocytozy warunkuje funkcja granulocytów jako żernych komórek obronnych, zwanych mikrofagami. Po sfagocytowianiu mikroorganizmów, kompleksów antygen—przeciwciało itp. następuje ich strawienie przy udziale enzymów zawartych w ziarnistościach cytoplazmy. Aktywność bakteriobójcza granulocytów zależy od: a) kationowych białek bakteriobójczych, b) lizozymu trawiącego błony i ej systemu „utleniająco-jodującego”, który działa bakteriobójczo, a jego aktywność ocenia test NBT. Funkcja fagocytarna i trawienna łączy się z degranulacją granulocytów, czasem ich rozpadem w wyniku autolizy. Uwalniane wtedy czynniki pirogenne mogą powodować gorączkę. Aktywność granulocytów jest zależna od cyklu glikolizy oraz od NADH i NADPH.

You may also like...