Odczyn zapalny

Klinicznymi wyrazami odczynu zapalnego są: obrzęk miękkich tkanek okołostawowych i ich wzmożone ucie-plenie, obecność płynu zapalnego w jamie stawowej, w kaletkach maziowych lub pochewkach ścięgnistych, rozrost ziarniny, objawiający się często mięsistym pogrubieniem stawu, zniszczenie budowy chrząstek stawowych i nasad kostnych, co wyraża się w obrazach rentgenowskich zwężeniem „szpar stawowych”, rozrzedzeniem struktury kostnej nasad, obecnością nadżerek nasad i jamek. Zniszczenie elementów stawów może prowadzić do zniekształcenia zarysów, zwichnięć, a nawet do patologicznych złamań fragmentów nasad. Uszkodzenie elementów układu ruchu najczęściej manifestuje się subiektywnie bólem. Może on być samoistny, odczuwany w spoczynku, lub wyzwalany uciskiem przy obmacywaniu danej okolicy. Częściej ból pojawia się lub nasila pod wpływem obciążenia lub przy czynnym lub biernym wykonaniu skrajnego zgięcia, prostowania czy skrętu. Ból samoistny wiąże się najczęściej z obrzękiem tkanek bogatych w receptory bólowe: torebek stawowych, przy-czepów ścięgien i wiązadeł, okostnej, kaletek maziowych. Ból taki może być też wywołany procesem rozrostowym niszczącym kość, zwłaszcza jeśli rozpycha okostną lub toczy się w miejscu przyczepów. Ból samoistny może być też wywołany uciskiem lub stanem zapalnym korzenia nerwowego w obrąbie kręgosłupa; taki rzutowany ból bywa z reguły odczuwany przez chorego w miejscu odległym od swego źródła, np. w łydce, stopie, okolicy kolana, w barku, ramieniu, przedramieniu, w okolicy łopatki, czasem nawet w głowie. Odróżnienie takie bólu rzutowanego od bólu wywołanego w miejscu jego odczuwania wymaga nieraz bardzo wnikliwego badania, uwzględniającego semiotykę neurologiczną.

You may also like...