Rak jelita grubego

Rak jelita grubego występuje w szerokim zakresie wieku, z największą jednak częstoliwością po 60 roku życia. Jest to choroba dość częsta i często zbyt późno rozpoznawana. W ostatnich dziesięcioleciach obserwuje się znaczny wzrost jej częstotliwości przy pewnym zmniejszeniu się częstości zachorowań na raka żołądka. W około 70% przypadków sadowi się w odbytnicy i w okrężnicy esowatej. Histologicznie najczęstszą postacią jest gruczolakorak, w samym zaś odbycie (ca ani) bywa rak płaskokomórkowy. Osobną postacią jest karcynoid, rzadki nowotwór, złośliwy, ale wolno rosnący. Jego cechą charakterystyczną jest czynność hormonalna (p. karcynoid jelita cienkiego). W zakresie jelita grubego sadowi się on najczęściej w wyrostku robaczkowym, rzadziej w odbycie. Objawy kliniczne raka zależą w dużej mierze od umiejscowienia guza. Usadowienie dystalne charakteryzuje się przede wszystkim uczuciem parcia na stolec, częstymi wypróżnieniami, w których stwierdzić można śluz i krew. Wcześnie występuje utrata wagi. Czasem również wcześnie występują gorączka i niedokrwistość. Bóle mogą wykazywać promieniowanie do krzyża. W późnych okresach dojść może do obfitego nawet krwotoku lub objawów niedrożności. Duże guzy daje się wyczuć przy palpacji jamy brzusznej. Dużą winę za późne rozpoznanie (najczęstszego) raka odbytu ponoszą lekarze przez zaniedbywanie podstawowego badania palcem per rectum. Wszelkie podejrzenia powinny być wyjaśnione za pomocą wlewu doodbytniczego z podwójnym kontrastem oraz endoskopowo. Badanie endoskopowe powinno być uzupełnione pobraniem wycinka. W razie wątpliwego wyniku badania radiologicznego nie należy stosować żadnego leczenia próbnego ani czekać na jego powtórzenie, tylko natychmiast kierować chorego do rektolub koloskopii.

You may also like...