Śródmiąższowe zapalenie płuc

Płuca człowieka zbudowane są z pęcherzyków płucnych, które biorą bezpośredni udział w oddychaniu, oraz z tkanki łącznej, która znajduje się między pęcherzykami. Kiedy procesy chorobowe dotyczą pęcherzyków płucnych, najczęściej dochodzi do infekcyjnego zapalenia płuc, a kiedy zmianami chorobowymi objęta jest tkanka międzypęcherzykowa — mamy wówczas do czynienia z śródmiąższowym zapaleniem płuc, którego przyczyną może być m.in. pył rolniczy. Choroba rozwija się w skryciu, bardzo powoli, zazwyczaj u mężczyzn między 30 a 60 rokiem życia. W początkowym okresie choroby po większym wysiłku pojawia się duszność, oddychanie jest przyspieszone i powierzchowne, zaś wdech utrudniony, kaszel przeważnie suchy. W późniejszym okresie choroby duszność pojawia się już w stanie spoczynku, występuje sinica oraz gorączka utrzymująca się przez długi czas. Przewlekłe zapalenie płuc kończy się wyzdrowieniem, ale nierzadko może prowadzić do rozwoju groźnego dla życia zwłóknienia płuc. Leczeniem choroby oczywiście zajmuje się lekarz, który decyduje o rodzaju zastosowanego antybiotyku. Chory powinien leżeć w łóżku w dobrze przewietrzonym pomieszczeniu o stałej ciepłocie. By zapewnić choremu dostateczną wentylację płuc, należy ułożyć go wysoko oraz polecać mu wykonywanie kilkunastu głębokich oddechów kilka razy dziennie. Dietę zaleca się łatwostrawną, obfitującą w witaminy, głównie C i z grupy B. Płynów spożywa się w ilości 2—3 litrów na dobę z dodatkiem soli. Wskazane jest, by chory zaczął poruszać się możliwie jak najwcześniej, jeśli tylko jego stan na to pozwala.

You may also like...