Zespoły aigostroficzne

Są to stany przebiegające z bólem okolicy stawów, obrzękiem, plamistą osteoporozą, zmianami troficznymi skóry — z tendencją do powstawania trwałych przykurczów. Przyczyna ich powstawania jest niedostatecznie wyjaśniona. Uważa się, że chodzi o odcinkowe podrażnienie układu sympatycznego. Najbardziej poznany i stosunkowo najczęstszy jest zespół bark—ręka, znacznie rzadszy jest zespół bolesnej odruchowej osteoporozy stopy. Spośród czynników usposabiających wymienia się: uraz, nawet niewielki, leczony długotrwałym unieruchomieniem, choroby układu nerwowego ośrodkowego i obwodowego, długotrwałe leczenie przeciwprątkowe i leczenie barbituranami. W algodystrofii kończyny górnej dużą rolę usposabiającą przypisuje się przebyciu zawału serca i przebyciu zapalenia płuc i opłucnej. Wydaje się, że choroba rozwija się częściej u alkoholików, u chorych na cukrzycę lub padaczkę. W zespole bark—ręka odróżnia się okres „obrzękowy”, trwający od paru tygodni do kilku miesięcy, i okres późny — zanikowy. Okres pierwszy cechują 4 objawy, ból i związane z tym ograniczenie ruchów; rozlany obrzęk ręki, przechodzący na przedramię; zaczerwienienie skóry na ręce i potliwość; sztywność stawowo-mięśniowa, utrudniająca zaciskanie i rozwieranie dłoni. Chorobie nie towarzyszą: gorączka, przyspieszenie opadania krwinek, powiększenie węzłów chłonnych, objawy neurologiczne. W stawie barkowym objawy mogą być różnie nasilone: od umiarkowanej bolesności przy ruchach aż do zupełnego unieruchomienia. Radiologicznie stwierdza się w kościach osteoporozę, częściej plamistą, rzadziej jednorodną. Kontur .kości jest zawsze całkowicie zachowany.

You may also like...